Internetek informazio alorrean aldaketa handiak ekarri ditu. Aldaketa nagusia eskasi batetik oparotasun batera igarotzea izan da. Lehen informazioa sortu eta bideratzeko aukera gutxi bazeuden, orain aukera horiek era esponentzialean hazi dira. Informazioari ematen zaion arretan dago gakoa, eta, horretarako, kazetarien harremanetarako gaitasuna eta komunikabidearen inguruan bildutako komunitateak garrantzi handikoak izango dira.

Kazetari askok eraso bezala hartu badute ere, aldaketa horrek ez du zertan berentzako txarra izan. Noski, erredakzioan berri ofizialak etorri zain dagoen, posta elektronikoari bakarrik begiratzen dion eta bere aulkia uzten ez duen kazetari horrek jai dauka. Kazetari berriek sare moduan funtzionatu beharko dute. Multimedia gaitasunak izan beharko dituzte, eta dauden tokitik komunikatzeko gaitasuna izan beharko dute. Baina garrantzitsuena pertsonekin harremanetan aritzeko erraztasunak izatea izango da. Kalean eta Interneten.

Hedabideen aldetik, beharrezkoa izango da horren inguruan elkartzen diren pertsonen arteko interes sare eta komunitateak biltzea eta horiekin batera informazioa sortuko, alderatuko, elkar banatuko… dituzten tresna eta ideiak martxan jartzea. Hedabidearen informazioa mila bider eta mila lekutan zabaldu, erabili, berrerabiltzeko bideak jarri beharko dituzte. Eta, hedabideontzat, oso garrantzitsua izango da informazio horiek ekonomikoki ustiatzea.

Gai ekonomikoekin hasita, zorte handia dute harpidetza bidezko zerbitzua ematea lortu duten hedabideek. Hori egin ezin izan dutenek, berriz, beste bide batzuk jorratu beharko dituzte. Interneteko publizitatearen prezioak igo arte, behintzat. Edukiengatik ordaintzea ez da aukera ona; oparotasunaren kultura batean, oso gutxitan funtzionatzen du trabak jartzeak. Beste gauza bat da hautazko mikroordainketak proposatzea, gustatu zaizun artikulu edo kazetari horren lana saritzeko.

Egoera horretan hedabide tradizionalen sinesgarritasuna etengabe erortzen ari den arren (http://people-press.org/report/543/), oraindik iraganean izan duten nagusitasunari eusten diote, eta hori oso garrantzitsua da komunitateak eraikitzeko garaian. Laster, berandu izan daiteke.

Berria.info webgunean | PDF bertsioa | Inprimatzeko bertsioa

Berriako Irlen Sarea atalean argitaratutako artikulua

Urte askoan zientzia fikziozko filmek errealitate birtuala etorkizunaren paradigma bezala erakusten zuten. Errealitate birtuala erreala ez den errealitate batean murgildu eta bertan gertatzen denarekin elkarreragitea aspaldi da posible, Second Life-ko mundu birtualak edota Wii kontsolaren zenbait jokok erakusten duten bezala. Errealitate hedatua aldiz beste gauza bat da. Bizitza errealean, gailu bitartekari baten bidez, Internet edo beste bide batzuen bidez lortutako informazioa errealitate fisikoarekin nahastuta erakusten duen teknologia da.

Errealitate hedatua erabiltzeko tresnek orokorrean zenbait ezaugarri betetzen dituzte. Beren posizioa neurtzeko gailuak GPSa adibidez, errealitatea eta informazioa nahastuta erakusten dituen pantaila bat eta Internet edo beste informazio iturri bati lotutako konexioa. Gailu hauek oso konplexuak iruditu arren, gaur egungo zenbait sakelako telefonok ezaugarri horiek guztiak betetzen dituzte. Layar (layar.com) bezalako sakelakoentzako aplikazioaren bidez, adibidez, kamerekin ikusten ari garen paisaiaren gainean aukeratzen ditugun informazioak bistaratu ditzakegu. Ikusten ari garen horren gainean, gertu dauden toki interesgarriak, jendeak, leku horri buruz igotako irudiak, Wikipedia entziklopediaren leku horri buruzko informazioak eta abar gaineratu daitezke. Errealitate hedatuak, beraz, aukera handiak irekitzen ditu hezkuntzan, medikuntzan, historian, eraikuntzan eta abar.

Errealitate hedatuak ekar ditzakeen zenbait eragin argiak dira. Datuak memorian mantentzeari balio gutxiago emango diogu, honelako tresnen bidez ezagutza bera lor baitezakegu. Baina, beste alde batetik, errealitatea ulertzen lagunduko digun gailu bat jartzen dugu bitartekari.

Horren ondorioak oraindik ikusteko daude, errealitatea gailu baten atzetik beste era batean ikusten baitute askok. Errealitatea baino, beste gauza batean murgilduta egongo balira bezala.

Gogoan ditut tsunamia berengana zetorrenean, gertatzen ari zenarekin harrituta, korri egin beharrean argazkiak ateratzen ziharduten turista haiek. Kameren bidez ikusten zuten errealitate hura ez omen zen berea.

Ea ez gaituen, ba, gu ere tsunamiak harrapatzen.

Berria.info webgunean | PDF bertsioa | Inprimatzeko bertsioa

Berriako Irlen Sarea atalean argitaratutako artikulua