Nazkaturik nago, selekzio espainolarekin egiten ari diren “alarde patrio” uholdeaz. Ulertzen dut beraien sentimenduak azalarazteko gogoa, baina ez hedabideetan egiten ari diren gehiegizko “alarde de patriotismo” hori. Programa arrosak, albistegiak, abeslari eta dantzari programak, programazio osoa “orgullo patrio” ikuskizun bihurtuta. Bai bai, katea aldatu eta listo baina, ezinezkoa egiten da egun hauetan. Txoko aske bakarra internet da (behintzat menua zabalagoa da).
Euskal Herriko selekzio ofizial bat izango bagenu, eta gure komunikabideek horrelako zerbait botako balute, zer entzun behar izango genukeen ez dut imaginatu egin nahi. Niri futbola (negozioa) ikustea ez zait gehiegi gustatzen eta bost axola, baina sinboloek eta sentimenduen asoziazioak funtzionatzen dutela argia da.
Interesgarria da, era berean, nola zenbait pertsonek selezkzio espainolaren eta nazionalismoen arteko korrelazioa nola aztertzen duten estatistikoki ikustea. Noski beraien nazionalismoa ez dute aipatzen, besteak baitira nazionalista. Beste batzuk aldiz Ibarretxeren kontsulta proposamena “orgullo patrio” momentu hauetan nola aurrera eraman den komentatzen dute.
Selekzioa ikusi dudan galdetzen didenarentzat manuala, arrazoiak:
- Futbola (negozioa) ikustea ez zait gehiegi gustatzen.
- Futbola “orgullo patrio” gehiegizko bat inposatzen saiatzen direnean ez naiz ondo sentitzen.
- Euskal Herriko selekzio ofizial baten alde nago bai, baina horrelako “alarde abertzaleak” gure komunikabideetan ez ditut inoiz ikusi nahi (pixka bat normala dela iritzita ere).
- Euskal Herriko selekzio ofizial hipotetiko hori, izango bagenu eta horrelakoak egingo balira; “racistas”, “xenofobos”, “fascistas”, “nacis” … luze bat entzun beharko genuke (adibideak egon dira jada honen inguruan).
- Ez dut Alemaniak irabaztea nahi, Espainia “patriota”-k galtzea nahi dut.
- Edozein kasutan kirolariei ondo jolasteko animoak ematen dizkiet, behintzat erakustaldi polita eman dezatela, eta Espainiak irabaziko balu, nire zorionik beroenak!
Bukatzeko adibide bat: Zeri buruz ari dira Futbola edo “Reconquista”?
Un cosquilleo alborota el estómago de España, y alcanza el corazón y sube por la garganta… La selección está ante la cita de su vida. La final de la Eurocopa. Al fin, un título a tiro, una corona grande. El sueño imposible que ha mortificado a los aficionados, generación a generación. La gloria no pasaba ni cerca, era un patrimonio de otras edades, o de los clubes o de otros deportes. Pero para la selección absoluta de fútbol nunca quedaba nada, tan sólo la ansiedad, el desencanto y una pregunta pesada sin respuesta: ¿por qué España no gana nunca nada? Lo ganó en 1964, cuando no vivían ninguno de los héroes actuales salvo su entrenador. (iturria)
Gure inguruan Luistxok adibidez gai honen inguruan ere idatzi du.
